Tag Archives: hafez shirazi

Don’t Even Ask!


Bitter poison of separation I’ve tasted, don’t even ask 
Pains in love I’ve endured, don’t even ask 

I’ve searched both worlds, and
some beloved I’ve picked, don’t even ask

For a glance at my beloved’s door
So tearful I am, don’t even ask 

Last night, I heard something
From my beloved’s lips, don’t even ask 

Without You, in my need for You
I’ve endured so much pain, don’t even ask 

Like Hafez on the path of Love
I’ve reached such dwelling, don’t even ask!

درد عشقی کشیده‌ام که مـپرس 
زهر هجری چشیده‌ام که مـپرس 

گشـتـه‌ام در جـهان و آخر کار 
دلـبری برگزیده‌ام کـه مـپرس 

آن چـنان در هوای خاک درش 
می‌رود آب دیده‌ام کـه مـپرس 

مـن به گوش خود از دهانش دوش 
سخـنانی شـنیده‌ام که مپرس 

سوی من لب چه می‌گزی که مگوی 
لـب لـعـلی گزیده‌ام که مپرس 

بی تو در کـلـبـه گدایی خویش 
رنـج‌هایی کـشیده‌ام که مپرس 

همـچو حافـظ غریب در ره عشق 
بـه مـقامی رسیده‌ام که مپرس


Far away …

I shall turn my eyes into an ocean,
to a desert, my patience I throw away

In such doing,
My heart into an ocean, I throw away

From my broken sinful heart
a sigh, burning Adam & Eve’s sin away

Happiness is where Beloved is
to that direction, I’m thrown away

(disclaimer: partial translation)

Hafez, relying on this world is a mistake
Why delay happiness, why throw it away?!

دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
و اندر این کار دل خویش به دریا فکنم

از دل تنگ گنهکار برآرم آهی
آتش اندر گنه آدم و حوا فکنم

حافظا تکیه بر ایام چو سهو است و خطا
من چرا عشرت امروز به فردا فکنم