Tag Archives: poems

Don’t Even Ask!


Bitter poison of separation I’ve tasted, don’t even ask 
Pains in love I’ve endured, don’t even ask 

I’ve searched both worlds, and
some beloved I’ve picked, don’t even ask

For a glance at my beloved’s door
So tearful I am, don’t even ask 

Last night, I heard something
From my beloved’s lips, don’t even ask 

Without You, in my need for You
I’ve endured so much pain, don’t even ask 

Like Hafez on the path of Love
I’ve reached such dwelling, don’t even ask!

درد عشقی کشیده‌ام که مـپرس 
زهر هجری چشیده‌ام که مـپرس 

گشـتـه‌ام در جـهان و آخر کار 
دلـبری برگزیده‌ام کـه مـپرس 

آن چـنان در هوای خاک درش 
می‌رود آب دیده‌ام کـه مـپرس 

مـن به گوش خود از دهانش دوش 
سخـنانی شـنیده‌ام که مپرس 

سوی من لب چه می‌گزی که مگوی 
لـب لـعـلی گزیده‌ام که مپرس 

بی تو در کـلـبـه گدایی خویش 
رنـج‌هایی کـشیده‌ام که مپرس 

همـچو حافـظ غریب در ره عشق 
بـه مـقامی رسیده‌ام که مپرس


Far away …

I shall turn my eyes into an ocean,
to a desert, my patience I throw away

In such doing,
My heart into an ocean, I throw away

From my broken sinful heart
a sigh, burning Adam & Eve’s sin away

Happiness is where Beloved is
to that direction, I’m thrown away

(disclaimer: partial translation)

Hafez, relying on this world is a mistake
Why delay happiness, why throw it away?!

دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
و اندر این کار دل خویش به دریا فکنم

از دل تنگ گنهکار برآرم آهی
آتش اندر گنه آدم و حوا فکنم

حافظا تکیه بر ایام چو سهو است و خطا
من چرا عشرت امروز به فردا فکنم

Not without me (Rumi)

Not without me (a poem by Rumi, rough translation)

Graceful you go, o’ life of life, not without me, don’t go

In the garden, with friends, not without me, don’t go

O’ the world don’t rotate, not without me, don’t go

O’ the moon don’t reflect light, not without me, don’t go

O’ the earth don’t grow, not without me, don’t go

O’ time don’t go, not without me, don’t go

To others You are love, to me King of Love

O’ You above all guesses and imagination, not without me, don’t go

Lovers O’ Lovers! Those who have seen His essence

Mad became their mind, distress became their nature

خوش خرامان میروی ، ای جان جان ، بی من مرو

ای حیات دوستان ، در بوستان بی من مرو

ای فلک بی من مگرد و ای قمر بی من متاب

ای زمین بی من مروی و ای زمان بی من مرو


دیگرانت عشق می خوانند و من سلطان عشق

ای تو بالاتر ز وهم این و آن ،  بی من مرو


ای عاشقان ای عاشقان آن کس که بیند روی او

شوریده گردد عقل او آشفته گردد خوی او